PatZy's profileOº°‘¨þ ð T Ç ÿ ¨‘°ºO Blo...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    November 18

    Princess Hours

    อะไรคือความเพ้อ ??? ...
     
    Princess Hours นี่สิ เพ้อ ... ของแท้
     
    เป็นหนังที่สร้างได้น่ารักมาก ๆ
     
    ทั้งตัวละคร ฉาก เพลง ทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง
     
    ผสมกลมกลืนกันได้อย่างดีทีเดียว ...
     
    ที่สำคัญพระเอกทั้ง 2 คน หล่อ มากกกกก ..... !!!!!
     
    คือเห็นแล้ว แบบ ละลายไปเลย เพ้อไปซะหลายวัน
     
    ออกอาการว่าต้องดูต่อให้จบ .. ไม่จบแล้วอารมจะค้าง ...
     
    แอบร้องไห้ให้กับความรักที่แสนจะเศร้าสร้อยย ... ของเจ้าชาย ยูลล ~~
     
    และความเหงาหงอยที่ไม่มีใครเข้าใจของเจ้าชาย ชิน ~~
     
    เพ้อออ ไปเลยยยย
     
    พูดเรื่องนี้ได้ตลอดทั้งวัน ......
     
    เหมือนดูจบแล้วแล้วอยากดูอีก เก็บความประทับใจ
     
    เศษเสี้ยวเล็ก ๆ ของแต่ละช๊อทไว้ ....
     
    โอ่ว แม่เจ้า .... เพ้อโคดดดด ....
     
    ที่เราหายออนเอ็มไป มิใช่ว่า ออดิชั้นอยู่
     
    แต่เป็นเพียงการนั่งดูหนังเรื่องนี้อยู่นั่นเอง .... ดูไปกรี๊ดไป ... 5555
     
    ว๊ายยยยย !!!!!! เพ้อเอามากก ๆ  
     
    ดูแล้วยิ้มได้ ... เฮ้ออออ .. ชอบบบ
     
    แค่นี้แหละ .... 555
     
    -ซี่หล่ะ-
     
     
     
     
     
     
     
    November 04

    เพ้อ

    เฮ้อ ... ช่วงเวลาดึก ๆ อย่างนี้ หลาย ๆ เรื่องวนเวียนอยู๋ในหัว .......
     
     
    ยิ่งดู Princess Hours ยิ่งเพ้อ ........ เรื่องราวเก่า ๆ กลับมาอยู่ในหัวอีกแล้ว
     
    สิ่งที่เราเคย มี เคยเปง มันหายไปหมดแล้ววว
     
    ยังอยากจำช่วงเวลาดี ๆ ที่อยู่ที่โน่น
     
    อยากจำช่วงเวลาดี ๆ ที่โรงเรียน ก่อนเราไปโน่น ..... ที่โรงอาหาร สนามบิน โทรศัพท์ .... ทุก ๆ อย่างง
     
    มันยังคงวิ่งวนอยู่ในหัวววววว ..... เคยคิดว่าลืมไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว
     
    แต่พออยู่เงียบ ๆ ทีไรมันก้อคิดอยู่ทุกที ...........
     
    จะทำยังไงดี ???? หรือเราเปงพวกลืมยาก?
     
    เค้าหายไปแล้วจิง ๆ สิ่งที่ทำมันมากพอแล้วววว
     
    มากพอเท่ากับการที่เราจะไม่คิดเสียใจว่าเราทำน้อยเกินไป
     
    จนมันมาถึงวัน ๆ นึง เวลา ๆ นึง มันก้อจบ
     
    จบไปอย่าง งง ๆ ไม่มีใครเข้าใจ
     
    เพียงเพราะความไม่กล้า ไม่กล้าที่จะพูดเปิดใจ
     
    ไม่กล้าที่จะพูดความจริง
     
    เงียบ ๆ เฉย ๆ เก็บไว้ ...
     
    มีเพียงแต่เราที่วิ่งเต้น บ้าบออยู่คนเดียว
     
    มองเด๋กผุชายมัธยมหัวเกรียน ๆ แล้วยังอดคิดถึงไม่ได้
     
    ยังติดกับภาพและเวลา อยู่
     
    มันเปนเรื่องละเอียดอ่อนจิง ๆ เหงสิ่งนั้นสิ่งนี้
     
    ก้อรุว่าเค้าชอบบบ เค้าอยากมี เค้าอยากเปง
     
    อยากทำไรให้หลาย ๆ อย่าง
     
    แต่คงไม่มีใครต้องการแล้ว
     
    มันหมดค่าลงไปแล้ววววว
     
    ใช่สินะ ??
     
    ยังมัวไปยึดติดอะไรอยู่?? ปี ๆ นึง อะไร ๆ มันก้อเปลี่ยน
     
    เปลี่ยนไปหมด เปลี่ยนไปแล้วทุกสิ่ง
     
    ยังเชื่อใจ ยังมั่นคง ยังเสมอต้นเสมอปลาย
     
    แล้วเปนยังไง?? ครายเตือนก้อไม่ฟัง
     
    สุดท้ายยยย ก้อต้องเหลือเราอยู่คนเดียวว
     
    น่าเศร้าเน๊อะ !!!!!??
     
    55555555+
     
    -ซี่หล่ะ-